Kaynana ve kayınbaba kendi geçmişlerini ve gençliklerini unuturlar, gençlerin de kendileri gibi yaşamalarını, kendileri gibi düşünmelerini isterler. Dedikleri olmayınca da, kıyameti koparırlar. Yıkıcı ve anlamsız telkinlerle, kadın tarafı kızlarını kocasına karşı hırçınlaştırmaya, erkek tarafı da oğullarını karısına karşı baskı yapmaya zorlarlar. Bu durum karşısında eşler arabozucu telkinlere kapılmazlar da birbirlerine sahip olur ve sımsıkı bağlanırlarsa, tehlikeli imtihanı atlatmış olur ve güzelce geçinirler. Ahmak dostların telkiniyle birbirlerini üzerler ve incitirlerse, aralarındaki sevgi bağları çözülür, huzurları bozulur ve bu huzursuzluk bazen ayrılığa kadar gider.

Her kaynana bir zamanlar kendisinin de gelin olduğunu ve o zamanlar kaynanasından neler beklediğini hatırlamalı, gelininden şefkat ve merhametini esirgememelidir. Gelinler de bir zaman gelip kendilerinin de kaynana olacağını düşünmeli ve o zaman gelininden neler bekleyecekse kendisi de kaynanasına öyle davranmalı, büyüklere karşı saygılı ve hürmetkar olmalıdır.

Doğru da olsa, yanlış ta olsa, dediğim dedik çaldığım düdük, her şey ben nasıl istersem öyle olacak şekilde davranan zalimane ve despot aile büyükleri artık bu kuru inatlarından vazgeçip, anlayışlı, sevecen ve hoşgörülü olmak zorundadırlar.

Geçici bir oyun ve oynaştan ibaret olan şu üç günlük dünyada huzur içinde yaşamak ve yaşatmak isteyen büyükler ve gençler aşağıdaki öğütleri en iyi şekilde uygulamalıdırlar:

Ana, baba ve yakınları oğullarını seviyorlarsa, gelinlerini de kızları gibi sevsinler. Ona çok iyi davransınlar ve hürmette kusur etmesinler. El kızıdır diye gelinlerini üzmesinler ve oğulları ile eşlerinin arasına girmesinler. Böyle yaparlarsa gelinleri kendilerine karşı saygılı olur ve kocasına sımsıkı bağlanır. Böylece oğulları da rahat eder, kendileri de rahat olur, gelinleri de memnun olur. Hep beraber mutlu yaşarlar.

Şunu da bilmeliler ki, gelinleri kendilerine emanettir. Emanete hıyanet etmemiş olmaları için ona çok iyi davranmalılar. Yoksa Allah katında mes’ul ve azaba duçar olurlar.

Gelin tarafı da kızlarını seviyorsa damatlarına ve damatlarının yakınlarına çok iyi davranmalılar ve samimi olmalılar. Onu en az oğulları gibi, yakınlarını da kendi yakın akrabaları gibi görüp candan sevmeliler ki, onlar da kendilerine ve kızlarına karşı iyi davransınlar. Her şeyin karşılıklı olduğunu bilsinler.

Zaten nikâh akdi birbirine yabancı iki aileyi birleştirmiş, bir aile yapmıştır. Olumlu ve yapıcı hareketlerle birbirleriyle kaynaşmalı ve beraberliği gerçekleştirmeliler. Böyle yaparlarsa hem kendileri mutlu olur, hem de gençleri mutlu kılarlar. Başkalarına da güzel örnek olurlar.

Damat, hanımın büyüklerine ve yakınlarına çok iyi davranmalı, onlara karşı cömert olmalı, hizmette ve saygıda kusur kılmamalıdır. O zaman yanlarında değeri artar, sevilir ve sayılır.

Gelin de, kocasının ana-babasına ve yakınlarına kendi ana-babası ve yakınları olarak bakmalıdır. Artık onların kızı olduğunu ve hep onlarla yaşayacağını unutmamalıdır. Mutluluğu bu davranışına bağlıdır.

Her kadın ve erkek şunu bilmelidir ki, evlilik hayatındaki saadeti ve huzuru, eşinin yakınlarına saygısına ve hizmetine, nihayet onlara karşı samimi oluşuna ve olumlu davranışına bağlıdır. Başta kayınbabasına ve kayınvalidesine…

Böyle olursa onlar da kendilerini öz evlatları gibi severek el üstünde tutarlar. Eşinin yanında da değeri kat kat artar.

Şunu da hatırlatalım ki, akraba kaynaşması sadece damat ve gelinle kalmamalı, eşlerin de gayret ve aracılığıyla iki tarafın akrabası birbirleri ile kaynaşmalılar, büyük bir sülale ve aşiret olmalılar. Böyle yaparlarsa hem kendileri güçlenir, hem de ailelerinden kopan eşler hasret ateşine yanmaz, ferahlar ve huzur bulurlar. Birlikten kuvvet, kuvvetten zafer doğar. Yüce Allah Kur’an-ı Kerim’inde: “Akrabalarının hakkını ver…”(59) buyurur. Bu hak, ziyaretleşme, hediyeleşme, kaynaşma ve yardımlaşma vb.

Kadınlarımız çok fedakâr, hizmet sever ve çilekeştirler.Evine, kocasına, ve kocasının yakınlarına, misafirine ve hizmete muhtaç herkese seve seve hizmet ederler. Bunun için de, hiçbir karşılık beklemezler. Fakat toplumumuz bunu yanlış değerlendirir. Özellikle geri kalmış memleketlerde kadın her işi yapmaya ve kocasının emrettiği herkese hizmet etmeye mecbur sanılır. Bunun için onu zora koşarlar, gücendirir, huzurunu bozarlar. Kimisi de ezici davranışlarıyla kadını evlendiğine evleneceğine pişman eder.

Sual: Kur’anda (Hadisler uydurmadır) diye bir âyet varmış. Böyle bir şey var mı?

CEVAP: Hadis, kadim [eski] kelimesinin zıddıdır, yani yeni demektir. Ayrıca söz ve haber anlamına da gelir. Kur’an-ı kerimde geçen bütün hadis kelimeleri, söz ve haber anlamındadır. Deyim olarak, Resulullahtan rivayet edilen haberlere hadis denir. Hadis-i şerif, Resulullah efendimizin şerefli, mübarek sözleridir.

Dini yıkmak isteyenler, önce âlimlerden, mezheplerden başladılar, sonra da hadis-i şeriflere saldırdılar. Sahih de olsa hadis-i şerife düşmanlıklarını gizlemediler. Ama her Müslüman bilir ki, hadis-i şeriflere düşman olmak, (Resulüm vahiyden başka söylemez) buyuran Allahü teâlâya düşmanlıktır. Bu Allah düşmanları, (Yalnız Kur’an) yaftası altında, hadislerden başlayarak İslamiyet’i yıkmaya çalışıyorlar.

Allahü teâlâ, Resulüne uymayı, kendine uymak olarak bildirmekte ve Resulün emri ile kendi emrini ayıranlara kâfir demektedir. İşte âyet-i kerime mealleri:

(Resule itaat eden, Allah’a itaat etmiş olur.) [Nisa 80]

(Allah ve Resulüne itaat eden, en büyük kurtuluşa ermiştir.) [Ahzab 71]

(Peygamberin verdiğini alın, yasak ettiğinden sakının!) [Haşr 7]

(Resulüm de ki: “Bana uyun ki, Allah da sizi sevsin!”) [Al-i İmran 31]

(O, kendisine vahyedilenden başkasını söylemez.) [Necm 3,4]

(Ona uyun ki, doğru yolu bulasınız!) [Araf 158]

(De ki, “Allah’a ve Peygambere itaat edin! Eğer [uymayıp] yüz çevirirlerse, [kâfir olurlar] Elbette Allah kâfirleri sevmez.) [Âl-i İmran 32]

(Allah’ın yolu ile, resullerin yolunu farklı göstermek isteyenler kâfirdir.) [Nisa 150,151]

Bu âyetlere rağmen, hadislere savaş açıldı. Mezhepsizler, kasten söz anlamındaki hadis kelimesini sanki hadis-i şerif gibi göstermeye çalışıyorlar. Uygunsuz bir söz ifadesini, uygunsuz bir hadis diye tercüme ediyorlar. Hadis kelimesini söz olarak tercüme etmeyip hadis olarak söylüyorlar, mesela (Kur’andan sonra hangi söze inanacaklar?) âyetini, (Hangi hadise inanacaklar) diye değiştiriyorlar.

Halbuki Kur’anda, hadis kelimesi bazen, Kur’an anlamında da kullanılıyor. O zaman hadis kelimesini, hadis-i şerif olarak göstermek, kendi aleyhlerine delildir. İşte âyet mealleri:

(Bu hadise [söze yani Kur’ana] inanmayanlar [helak olacakları için] arkalarından üzülerek neredeyse kendini harap edeceksin!) [Kehf 6]

(Allah, hadislerin [sözlerin] en güzelini bir kitap halinde indirdi.) [Zümer 23]

(Şimdi siz bu hadise mi [söze yani Kur’ana mı] şaşıyorsunuz?) [Necm 59]

(Âlemlerin Rabbi tarafından indirilen bu Kur’an-ı kerime ancak temiz olanlar dokunabilir. Siz bu hadisi mi [sözü mü yani Kur’anı mı] küçümsüyorsunuz?) [Vakıa 77-81]

Kur’an-ı kerimde lehv-el hadis, boş laf demektir. Bir âyet meali:

(İnsanlardan öylesi var ki, herhangi bir ilmi delile dayanmadan Allah yolundan saptırmak ve sonra da onunla alay etmek için boş lafı satın alır.) [Lokman 6]

Hadis düşmanları, buradaki boş lafa, hadis eğlencesi veya uydurma hadis demişlerdir. Bu hileye, bu oyuna gelmemelidir.

İşte Felak ve Nas sureleri ile dua edip güne başlıyoruz.

By islami chat

Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri’nin Marifetname isimli eserinden, erkeğin ehli ile sevişmesi ve cimânın (cinsel ilişkide bulunmasının) edeblerini bildiren kısım. Erkeğin ehli (kadını, eşi) ile sevişmesi ve cimânın (cinsel ilişkide bulunmasının) edebleri: Ey Aziz, Edeb ehli şöyle demişlerdir:

Cima’nın edeb ve şartları ondokuz adettir:

1-Erkeğin iç gömleğinden başka bütün elbiselerini çıkarması.

2-Ehlinin(hanımının) de aynı şekilde soyunması.

3-Silinmek için iki bez almak.

4-Cima’dan önce oynaşmak ve öpüşmek. Çünkü böyle yapmak, hem bedende hafiflik, hem gönülde afiflik, hem de canda rahatlıktır.

5-Cima’dan önce e’üzü besmele çekmektir.

6-Cima esnasında konuşulmaması. Zira bu esnada konuşmak çocuğun sağır ve dilsiz olmasına sebeb olabilir.

7-İnzalden sonra ehlinin karnı üstünde, onun da işi bitinceye kadar kalmaktır. Böylece bir dahaki cima’ya kadar hanım tembel ve gevşek olmaz. Nitekim denildi ki: Kişi ehli ile birleşmek isteyince, horoz gibi olmasın. Ehlinde bulduğu lezzeti, ehli de kendisinden bulmadıkça üstünden kalkmasın.

8-Çocuk veya hayvanın yanında cima etmemektir.

9-Hanıma arkadan yanaşmamaktır (ters ilişkiden yani livatadan kaçınmaktır)

10-Çok cima ile övünmemektir.

11-Hanımının güzelliğini ve yaptığı hoşlukları kimseye söylememektir. Zira bunlar fitne doğurur.

12-Cimanın terk edilmemesine ve sık sık yapılmamasına da dikkat etmektir.

13-Cima’dan sonra üç damla da olsa bevl etmektir. Böylece meninin kalıntısı mesanede kalmaz ve hastalık meydana gelmez.

14-Cima’dan sonra sağ yanı üzerine, bedenin rahatlığı için hafif uyumaktır.

15-Bir daha cima yapmak isterse, tenasül uzvunu yıkamadan yapmamaktır.

16-Cimanın en sıhhi şekli, hanımını sırt üstü yatırıp, bacaklarının arasından (önden) yanaşmaktır. Zira cima’nın yirmi şeklinden en rahatı budur. Nitekim en kötüsü, hanımın erkek üzerine çıkmasıdır. Ve fercindeki meninin erkeğin zekerinin üzerine akmasıdır.

17-Hanımı hayızdan (adetten) temizleninceye kadar cima yapmamak. Ama onunla yatıp, yemek yesin ve içsin.

18 -Anası, kardeşi, halası, teyzesi, kızı, yeğeni ve gelini ile (mahremleriyle) cima’yı düşünmemek, hayalinden geçirmemek. Çünkü; böyle bir şeyi düşünmenin dahi günahı çok büyüktür.

19-Yabancı kadından sakınıp, onunla yalnız kalmamak tır. Zira yabancı kadınla halvet haramdır. Ona bakmak ve onunla konuşmak töhmettir, ayıptır, haramdır.

İslâm Dini’nin Hükümleri Üç Kısımdır:

1) İmân: İnsan, iman esaslarına inanmakla manevî gıdasını almış, kalbini yanlış inançlardan temizleyerek doğru inançla süslemiş ve gerçek değerini kazanmış olur.

2) Amel: Amel, insanların yaptığı işlerdir. Amel ile ilgili hükümler ikiye ayrılır:

a) Allah’a karşı ibadet görevleri.

b) İnsanların kendi aralarındaki ilişkileri düzenleyen hükümler.

3) Ahlâk: İnsanlara karşı düşünce ve davranışlarımızı düzenleyen hükümler.

- Bu gece istirahatimizde bize kim bekçilik yapacak?

Muhacir ve Ensar’dan iki adam cevap verdiler:

- Ya Rasulallah, biz sizler için nöbet tutarız.

- Öyleyse şu vadinin giriş kısmında bekleyin.

Bu iki gönüllü, Ammar b. Yâsir ile Abbâd b. Bişr idiler. Gece nöbetine duracakları sırada Ensar’dan olan Abbâd, Muhâcirler’den olan Ammar’a:

- Gecenin hangi bölümünde nöbette olmamı istersin? diye sordu. O da:

- Gecenini ilk bölümünde benim yerime sen bakıver, dedi.

Bu karardan sonra Muhacir, kendi nöbeti gelinceye kadar arkadaşının yanına uzanıverdi. Nöbetteki Ensar da, vaktin değerlendirmek için gece namazına durdu.

Meğer karısı öldürülen müşrik herif de, o sırada yakınlardaydı. Namazda duran adamı farketti ve onun nöbette olduğunu anladı. Bir ok atıp sapladı ve atmaya devam etti. Nöbetçi sahabi üçüncü okla ağır yaralanmıştı. Derhal rükû ve secdeleri yapıp namazının tamamladı ve arkadaşını uyardı:

- Kalk artık kalk! Ben yaralandım arkadaş, hareketten kesildim!..

Arkadaşı yerinden fırlayınca, okçu müşrik de korkup uzaklaştı. Yaralı arkadaşının durumunu gören Muhacir hayretle sordu:

- Fesubhanallah! Sana ilk ok atılanca beni uyandırsaydın ya!

- Okumakta olduğum bir surenin ortalarında idim. Onu kesmek istemedim. Eğer Rasulullah’ın bize verdiği nöbetçiliğe zarar gelmeyecek olsaydı, canım çıkasıya okuduğum sureyi kesmezdim.

Ben Beyt-i Şerîfi tavâf ederken ayağıma takılan bir şeyi eğilip aldım. Bir de baktım ki, içinde bin altın bulunan bir kese. Şeytanımla îmânım mücâdeleye tutuştular. Bin altın çok para, senin bütün ihtiyaçlarını karşılar dedi şeytanım. Îmânım ise, Bu haramdır, boşuna saklama; sahibini bul, teslim et! dedi. Ben böyle mücâdele içinde iken, birinin sesi duyuldu:

Burada, içinde bin altınım bulunan kesem kaybolmuştur. Kim buldu ise getirsin, ona otuz altın müjde vereyim!

Bin haramdan otuz helâl hayırlıdır, diyerek keseyi sahibine teslim ettim. O da bana otuz altın verdi. Bunu alıp bakırcılar çarşısında gezerken, bir Arap kölenin bu paraya satıldığını görünce, hemen satın aldım. Bir müddet sonra bu kölenin yanına bir kısım Araplar gelip gizlice konuşmaya başladılar. Köleden ne konuştuklarını sordum. Saklamayıp aynen anlattı:

Ben Mağrip sultânının oğluyum. Babam, Habeş melikiyle cenk edip savaşı kaybetti. Beni de esir alıp buralarda sattılar. Babam bunları göndermiş, elli bin altın da vermiş ki, beni satın alıp götürsünler. Sen bana çok iyilik ettin, kendi evlâdın gibi baktın. Bundan dolayı memnun kaldım. Bunlar beni satın alacaklar; sakın az altına râzı olma, elli bin altına sat beni.

Dediği gibi oldu. Elli bin altına sattım köleyi. Bu kadar büyük sermaye ile bir kısım mallar alıp Bağdata gittim. Orada açtığım dükkânda mallarımı satıyordum. Bir tanıdığım gelip, Meşhur bir tüccar dostum vefât etti, ay gibi güzel kızcağızı yalnız kaldı. Gel bunu sana alalım dedi. Ben de kabul ettim. Kızın, çehiz olarak getirdiği birtakım tabakların üzerinde içi altın dolu keseler vardı. Hepsinin üzerinde de biner altın yazılı iken, birinde dokuz yüz yetmiş altın yazılı idi. Bunun sebebini sorduğumda kızcağız dediki:

Babam bu keseyi Harem-i Şerifte kaybetmiş. Bulan bir helâlzâde keseyi iâde edince, otuz altını ona müjde olarak vermiş, ondan geriye kalanlardır bu kesedeki altınlar.

Bunun üzerine ben Allâha hamd ve şükürlerde bulundum; bunlar hep doğruluğun, iyiliğin bereketi, diyerek hâdiseyi kızcağıza anlattım. Sürur ve saâdetimiz daha da perçinlenmiş oldu!..

(Nevâdir-i Süheylî, Sayfa: 280-81)

Evet, enteresan bir hâdise. Doğruluk ve dürüstlüğün neticesini göstermesi bakımından verdiği mesaj oldukça mühim. Kaldı ki bu, sadece dünyadaki semeresi. Âhiretteki karşılığı ise, ebedî bir saâdet. Rabbimiz cümlemizi, îmânımızın sesine kulak vererek sadâkat ve istikametten ayırmasın. Âmîn…

” Atatürk Havalimanı’nda 2002 de 11 milyon yolcumuz vardı. Bu, yüzde 14’lük bir artışla geçen yıl 37 milyon 300 bin’e ulaştı. Büyük bir rakam. Bunun üzerine bu kadar büyüyen havalimanında aynı kalitede hizmetimizi nasıl yükseltiriz. Bunun çalışmasını devamlı olarak yapıyoruz. Hiç bir talep olmadan engelli ve gazilerimize nasıl bir yardım yapabiliriz düşüncesinin sonucunda primeclass, business class yolcuların faydalandığı bu kapılardan engelli ve gazi yolcularımızın da yararlanmasına kara verdik. Bu önemli karardı. Biraz da kendimizi onların yerine koymak istedik. Biz olsaydık ne isterdik. Bundan öncede ayakkabı ve kemer çıkartılmasını kaldırmıştık ve tüm Türkiye’ye de örnek oldu. ilk girişte kemer ve ayakkabı çıkarmaya son vermiştik. Vatandaşın memnuniyeti çok önemli.”

Vali Ahmet Aydın son olarak çalışanlardan engelli ve gazi yolcular için güleryüzlü olmalarını istedi.